Vaak wandel ik in de natuur. Met “Dwalen door zalen” ga ik juist naar musea. Ik laat plekken zien waar je rustig rondloopt, net als buiten, maar dan binnen.
Dit keer ga ik naar Leiden. Ik kom hier graag. Ik wandel vaak door het Singelpark of ik ga even de stad in. Door de universiteit is het er levendig. Je vindt er veel cafés en restaurants. Voor een stad van deze grootte heeft Leiden veel musea. Dat komt door de mix van wetenschap, kunst en culturen uit de hele wereld.
De stad is compact. Veel musea liggen dicht bij elkaar. In Leiden wissel ik makkelijk af. Ik ga van museum naar buiten en weer terug. Tussendoor eet ik iets of loop ik door een oud stukje van de stad zoals door het Pieterkwartier.
Deze keer kies ik twee tijdelijke tentoonstellingen. Eerst ga ik naar Museum De Lakenhal voor de expositie “Thuis bij Jan Steen, 400 jaar leven in de brouwerij”. Daarna loop ik naar Japanmuseum SieboldHuis voor de fototentoonstelling “Tokyo, Tokyo” van Richard Koek. De tentoonstelling over Jan Steen is te zien tot eind augustus 2026 en de fototentoonstelling over Tokyo tot begin september 2026.
Onderweg pak ik ook de zaterdagmarkt van Leiden mee. De kramen staan onder andere langs de Nieuwe Rijn en de Vismarkt. Ik haal een broodje makreel bij Vishandel Atlantic bij de Karnemelksbrug en een Vietnamese loempia bij Le Thi bij de Botermarkt.
Thuis bij Jan Steen in Museum De Lakenhal
Een museum waar ik graag even binnenwandel is Museum De Lakenhal. Een prachtig museum waar vroeger de lakens werden gekeurd en verkocht. In het museum kun je alles te weten komen over de geschiedenis hiervan. Er hangen veel schilderijen van bekende kunstenaars zoals Lucas van Leyden en Rembrandt van Rijn.
Omdat ik Museum De Lakenhal al vaker heb bezocht, draait mijn bezoek deze keer alleen om de tentoonstelling van Jan Steen. Het is 400 jaar geleden dat hij in Leiden werd geboren. In de expositie zie ik bekende en minder bekende werken van hem.
De opbouw is gedaan in thema’s, zoals “Klein maar fijn”. Daar zie ik werk van tijdgenoten zoals Gabriel Metsu en Frans van Mieris. Leiden stond in die tijd bekend als de stad van de fijnschilders.
Wat ik mooi vind, is de manier waarop de tentoonstelling is ingericht. De schilderijen hangen in een grote ruimte, maar door grote panelen met afbeeldingen van zijn werk voelt het toch intiem. Ik ben als het ware “Thuis bij Jan Steen”. Het maakt dat je echt door de zalen dwaalt en steeds even stil blijft staan.
Ook zie ik foto’s van een tentoonstelling van 100 jaar geleden, toen er aandacht was voor het 300-jarig bestaan van Jan Steen. Daarbij liggen zelfs kleine objecten, zoals een speciale munt en een lepeltje.
Ik dwaal langs de schilderijen en blijf steeds even hangen. Eén werk dat me opvalt is “De dansles”. Daar zie ik spelende kinderen met een kat, alsof ze hem laten dansen. In dezelfde scène zie ik ook het kooikerhondje, dat vaak terugkomt in zijn werk, en een luit die verwijst naar muziek en gezelligheid.
Wat ik ook heel leuk vind, zijn de teksten die kinderen van groep 6A van de openbare basisschool Lucas van Leyden hebben geschreven. Samen met juf Hannah hebben ze het museum bezocht. Ze hebben op hun eigen manier gereageerd op de schilderijen. Die teksten hangen naast de kunstwerken.
Tokyo, Tokyo in Japanmuseum SieboldHuis
Aan het Rapenburg in Leiden ligt het Japanmuseum SieboldHuis. Het museum is gevestigd in het voormalige huis van Philipp Franz von Siebold. Hij woonde in de 19e eeuw in Japan en bracht veel kennis, objecten en verhalen mee naar Nederland. Daardoor is dit museum een plek waar Japan en Leiden met elkaar verbonden zijn.
Ik sla deze keer de vaste tentoonstelling over en ga meteen naar de tweede verdieping. Daar begint de foto-expositie van de Nederlands- Argentijnse fotograaf Richard Koek. Eerst kijk ik naar een film over hem en over de tentoonstelling. In de film zie ik al een aantal foto’s voorbij komen. Het zijn beelden van het alledaagse leven in Tokyo. De fotograaf vertelt dat hij echt onderdeel wil zijn van het gewone leven in Tokyo. Geen toeristische plaatjes, maar momenten van bewoners zelf.
Omdat ik al vaker tentoonstellingen over Japan heb gezien, herken ik sommige gebruiken, maar er is ook veel nieuw voor mij. Eén van de meest ontroerende dingen vind ik de beelden van Jizo, ter nagedachtenis van stilgeboren kinderen. Sommige beelden zijn versierd met kinderkleding en speelgoed. Dat maakt veel indruk.
Ook zie ik een foto van een plek waar rokers samenkomen. In Tokyo zijn daar speciale plekken voor ingericht. Dat laat zien hoe georganiseerd de stad is, zelfs in kleine dingen.
Een andere foto die blijft hangen is die van een oudere man met een mondkapje. Hij zit op een stoel en reikt met zijn hand naar een kat om hem te aaien. Katten hebben sowieso een bijzondere plek in de Japanse cultuur. Vroeger beschermden ze de rijstvoorraden tegen muizen en groeiden ze uit tot culturele symbolen.
Ook honden zijn belangrijk in Japan. In Tokyo bestaan zelfs speciale beautysalons voor honden.
Volg me ook via
Vera Wandelt 