Maestrazgo Spanje, Klein Duimpje wandelt in het land van de Reus

Maestrazgo, voordat we deze 8-daagse wandelreis boekten via Oliva Travel hadden we nog nooit van dit onontdekte Spaanse gebied gehoord. De Spanjaarden noemen dit district hilly, maar na onze wandeltochten met zware klimmen en steile afdalingen noemen wij dit gebied bergachtig.

Begin mei pakten we het vliegtuig naar Barcelona om een wandelreis te maken in Aragón, de provincie waar Maestrazgo onderdeel van uitmaakt. Na een dag Barcelona pakten we vroeg in de morgen de bus naar Alcorisa. Vanaf deze plek bracht de plaatselijke reisorganisatie ons naar de eerste overnachtingsplek in Molinos.

Ik zag wel tegen de vijf uur durende busreis op, maar door de afwisseling tijdens de bustocht vloog de tijd voorbij. We toerden met de autobus langs badplaatsen en slingerde door bergachtig gebied.  We deden tijdens onze toer de geboorteplaats van Gaudi, Reus, aan en de onder Britse toeristen geliefde badplaats Salou. De bus werd vooral gebruikt door de locals, die boodschappen deden in naburige plaatsen. Enkele reizigers bleven zolang als wij in de bus zitten.

In Alcorisa werden we opgepikt door een mevrouw van de lokale reisorganisatie, die ons naar het startpunt van de wandeling Molinos bracht. Ons hotel werd uitgebaat door de plaatselijke café eigenaren. Amelia de eigenaresse van het hotel café en restaurant bracht ons naar de kamer. Ze was niet erg spraakzaam. Ik kon niet helemaal peilen of dat lag aan de taalbarrière of dat ze niet zo onderhoudend was. We hadden een appartement met aparte huiskamer en slaapkamer in Spaanse stijl ingericht. Door de dikke muren van de verblijfplaats was het lekker koel binnen.

Aan het eind van de dag kwam ons contactpersoon, Ignacio, langs om de wandeltocht door te spreken.

’s Middags liepen we door de kleine straatjes van Molinos. We klommen omhoog naar de Kapel van de Eenzaamheid. Vanaf daar hadden we prachtig zicht over een kloof omgeven door rotsen. Op de rots stond de rozemarijn volop in bloei. Tegen de rotsen bloeiden de bloemen van de oranje koeienoog. Vlakbij de ingang van het dorp kletterde bij de Pozo del Salto water 20 meter een kloof in.

Molinos- Cuevas de Cañart-Montoro de Mezquita (14 kilometer)

Na een echt Spaans ontbijt met geroosterd brood, Jamon de Iberico en een café de americano trokken we het eenzame gebied van Aragón in. We passeerden een kapelletje boven de poort. Het eerste deel van de route was vlak en we liepen op een auto/fiets annex wandelpad. Bij het eerste huis dat we tegenkwamen kwamen drie honden ons blaffend tegemoet. Ik voelde mijn hart al in mijn keel kloppen, maar die zakte gelukkig snel doordat ik zag dat er een groot hek tussen ons in zat. Bij een verlaten parkeerplaats stonden we beneden aan de trap die ons naar de Grutas de Christal (kristalgrotten) leidde. Het was nog voor 11 uur en de grotten waren nog niet open. Al hadden we niet het idee dat het na die tijd platgelopen zou worden door toeristen.

Het brede asfalt pad ging over in een pad van rotsblokken en de rood-witte markering van het lange afstandspad de GR 8. Na het instellen van mijn wandelstokken ging het ruige wandelen nu echt beginnen. We liepen in een kruidentuin van bloeiende tijm, rozemarijn en lavendel. Na wat geklauter tussen keien en brem kwamen we bij de top. We konden vanaf daar ver kijken en konden het vervolg van de route al zien. Een rood zandpad kronkelde in het dal en hier en daar waren palen met de rood-witte markering van de GR de grond ingeslagen.

Aan het eind van dit pad hadden we een adembenemend uitzicht op het antieke tempeliersdorpje Cuevas de Cañart. Achter ons hoorde we het geluid van de waterval van San Juan die vanaf de rots naar beneden stortte. Via smalle bruggetjes kon je een aantal oude graven bezoeken. Gezien mijn hoogtevrees heb ik zelfs geen poging gewaagd om deze tombes te bezichtigen. Via een breed pad daalden we naar het dorpje met de rode zandstenen huisjes. Een steenbok hield ons boven op de rots nauwlettend in de gaten.

Op het dorpsplein kwam een hevig gezoem ons tegemoet. Onder de dakgoot van een antiek huis zat een groot bijennest.

In één van de cafés van het buurschap namen we een bocadillo en een koud glas cola. We waren de enige bezoekers in het café en blijkbaar deden ze aan energiebesparing. De enige lichtbron in het dranklokaal waren de zonnestralen die via het raam naar binnenkwamen.

We hadden met de plaatselijke reisagent afgesproken dat we hem een smsje zouden sturen als we weer vanaf het barretje zouden vertrekken. Hij kon dan uitrekenen hoe laat hij ons ongeveer moest ophalen bij het eindpunt van de wandeling.

Bij het verlaten van deze nederzetting was het nog even een zoektocht naar de vervolgroute. Omdat we geen GPS bij ons hadden werden we ondersteund door routebeschrijvingen dat niet altijd even gemakkelijk was. Na twee keer mislopen verlieten we uiteindelijk het plaatsje via de beschreven dorpspoort.

We volgden nog een paar honderd meter de roodwitte markering en bij een cipres zouden we de geelwitte aanduiding volgen. De zoektocht naar deze Italiaanse slanke den was begonnen. Na zo’n drie kwartier hadden we nog geen boom uit het Middellandse Zeegebied gevonden en besloten we de hele route naar el pueblo Cuevas weer terug te benen. Net voor de boog van het dorp zagen we het geelwitte merkteken en in de verte een iele boom.

We hadden het gemakkelijke gedeelte van de wandeling achter ons gelaten toen we zagen dat we bijna recht de rode rotsmuur op moesten. Met de tong op de schoenen kwamen we boven. Het was een soort oude NS route waar de routeaanwijzingen niet altijd meer goed terug te vinden waren. In de verte zagen we een geel lintje in de boom wapperen. Na een paar pittige klimmetjes kwamen we bij de top. We struinden over de hoogvlakte.

Het was wel een speurtocht de wandeling. In een bos met lage eiken waren we helemaal lost. De geelwitte markering was overgegaan in steenmannetjes. Na een paar keer zoeken kwamen eindelijk uit dit labyrint. Een uur later dan ingeschat kwamen we bij de auto van Ignacio aan, die inmiddels een paar hoofdstukken van zijn boek had gelezen.

Voordat we naar onze overnachtingsplek Casa Rural el Bailador werden gebracht liet Ignacio ons nog de Organos de Montoro (Orgels van Montoro) zien. Immense rotsformaties gevormd door de botsing van aardplaten.

In het dal van de Guadalope rivier omringd door rotsachtige bergen bracht onze reisleider ons naar een waanzinnig omgebouwde boerderij met ruime kamers met wandschilderingen en dito aankleding. De wandelstokken konden in de hoek en de wandelschoenen konden uit.

’s Avonds dineerde we samen met twee Vlaamse wandelaars. Mario de gastheer maakte de lange wandeldag goed met een heerlijk Spaanse maaltijd.

Wandelreis “Maestrazgo, in het spoor van de tempeliers en El Cid”

Wil je deze wandelreis “Maestrazgo, in het spoor van de tempeliers en El Cid” ook eens maken? Kijk hier voor meer informatie.

Volg me ook via FacebookTwitter en Instagram 

Één reactie Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s