De herfstbladeren vallen en de bomen kleuren rood, geel en bruin onder een strakblauwe lucht. Dit is het ideale moment om een wandeling te maken door het park van Kasteel Duivenvoorde, in combinatie met een wandelarrangement bij Het Eiland van Ome Nick, een knus huiskamerrestaurant net buiten Voorschoten.

Een gezellige beestenboel bij het Eiland van Ome Nick
Ik fiets vanaf huis en zet mijn fiets neer voor het hek in de voortuin van het restaurant. In de voortuin scharrelen kippen gezellig rond. Als ik binnenloop, komt een grote herdershond me meteen begroeten. Ondanks dat ik het niet zo op grote honden heb, is dit een vriendelijke lobbes.

Ik ga zitten bij een van de tafeltjes aan het raam en bestel een twaalfuurtje met soep en een uitsmijter. Langs mijn tafeltje passeert een kleine kat. Het is echt een beestenboel hier! Al snel staat mijn heerlijke lunch op tafel. Naast mij komt een ouder gezelschap zitten met hun eigen hond. Blijkbaar krijgt de viervoeter daar ook een stoel aan tafel, maar hij is zeker geen dikke vrienden met de grote herdershond van het huis en het wordt een hoop geblaf. De vriendelijke herder kiest uiteindelijk het hazenpad en doet een rondje buiten.

Op pad door het kasteelpark van Duivenvoorde
Bij het wandelarrangement hoort een uitgestippelde wandeling. Ik kies een route van de stapel, maar besluit uiteindelijk mijn eigen weg door het kasteelpark te bewandelen. Vanaf het restaurant sta ik al snel bij de oprijlaan van het landgoed. Ik wandel onder de hoge bomen, die inmiddels in dit jaargetijde prachtig geel kleuren, naar de ingang, waar ik een kaartje koop voor het wandelpark.

Ik wandel eerst langs de randen van het park en passeer het boothuis. Het park van Kasteel Duivenvoorde kent een eeuwenoude historie die al teruggaat tot begin zeventiende eeuw. In de negentiende eeuw werd het omgevormd tot een romantisch landschapspark in Engelse stijl naar ontwerp van de beroemde tuinarchitect Jan David Zocher jr.. Slingerpaden, vijvers, bruggetjes, bospartijen en mooie vergezichten wisselen elkaar hier af.

Gelukkig zijn alle paden inmiddels weer goed begaanbaar. Een aantal paden was eerder dit jaar namelijk afgesloten vanwege het broedseizoen in het voorjaar. Mijn wandeling gaat verder langs de achterkant van het kasteel en ik maak vanaf verschillende kanten foto’s.
Paddenstoelen en een lesje vogelspotten
Onderweg geeft een stel aan dat je verderop mooie paddenstoelen kunt spotten. Blijkbaar was ik daar al langsgelopen, dus ik besluit nog een keer terug te lopen om te gaan kijken. Na goed zoeken vind ik inderdaad een paar rode paddenstoelen met witte stippen onder een boom.

Even later passeer ik een mevrouw met een grote telelens. Nieuwsgierig vraag ik wat ze op de foto zet. Ze vertelt dat het een goudhaantje is en laat weten dat er net een hele zwerm zat, maar dat ze door wat luidruchtige bezoekers waren weggevlogen. Ze laat me het vogeltje op haar telefoon zien. Het lijkt een beetje op een winterkoninkje, maar dan met een felle gele streep op het kopje. Nogal wiedes dat je die niet zomaar ziet. “Als je goed luistert, dan hoor je een heel hoog, fel geluidje,” zegt ze. Ik hoor helemaal niks en sta minutenlang naast haar te luisteren, waarna ik het nog steeds niet hoor. Waarschijnlijk ben ik geen doorgewinterde vogelaar.

Een afsluiting met warme chocolademelk met slagroom
Ik loop nog een laatste rondje door het park en na een uur wandel ik weer terug naar Het Eiland van Ome Nick. Hier trakteer ik mezelf op een afsluitende warme chocolademelk met slagroom en een stuk worteltaart. Het is inmiddels weer heerlijk rustig in het restaurant en ook de beestenboel is weer helemaal tot rust gekomen.

Volg me ook via