Delft in ’t groen

Startpunt/eindpunt: station Delft, aantal kilometers: 14, horeca onderweg: Pavarotti Delft, Koffiehuis de Kalf en Koffiehuis de Koning

In het weekend gingen we op pad voor een route dichtbij huis. Op Wandelzoekpagina zag ik dat er een aantal nieuwe wandelingen van Delft was toegevoegd. Routemakers Cock Hazeu en Peter Kuiper maken een wandelreeks “Tien keer Delft; urban walking op z’n best!”. Vier van de wandelingen staan al op Wandelzoekpagina. Wij kozen de wandelroute “Delft in ’t groen”, een veertien kilometer lange route door de groene longen van de stad. Het is mooie dwarsdoorsnede van Delft. De route leidt je langs relatief bekende plekken zoals het Agnetapark, maar ook onbekende plekken zoals het nieuwe Leeuwenhoekpark.

Bloemenzee bij station

Oude stationsgebouw en Park Spoorloos

Rond lunchtijd kwamen we aan op station Delft. Het was licht bewolkt en een graadje of 21. Prima wandelweer. We hadden nog niet geluncht en we streken neer bij het in december vorig jaar geopende restaurant Pavarotti.

Pavarotti

De horecalocatie zit in het monumentale stationsgebouw van Delft. Jarenlang stond het oude stationsgebouw leeg. Architectenbureau Braaksma & Roos transformeerde het in samenwerking met Open Development tot deze horecazaak. We liepen de hoge trap op waar je normaliter in de oude stationshal zou komen.

Restaurant Pavarotti

Ik waande me echt in Delft in dit nieuwe restaurant. Achter de bar zag ik een tegeltjeswand van Delft blauw. Overal zag ik die kleuren terug in het interieur. Het rechter gedeelte van het restaurant is ingedeeld in de eerste, tweede en derde klas. We gingen op het terras zitten onder enorme parasols.

Oude station

Het terras grensde aan een park. De plek waar vroeger de perrons lagen is omgevormd tot het park Spoorloos. De bloemperken zijn met zorg aangelegd. Ik zag dropplanten, verbena en Siberische edelweiss. Prachtig om te zien!

Park Spoorloos

De menukaart was uitgebreid en bevatte veel pizzagerechten. Ik bestelde een Rustichella, een soort dichtgeklapte pizza. Bart ging voor de Focaccia. Binnen een mum van tijd stonden de borden met riante porties op tafel. Na een voortreffelijke lunch startten we onze wandeling.

Rustichella

Bacinol 2  

We namen het pad langs het water. Een aantal vissers gooide hun hengel uit en kleine sloepjes voeren over het water. We kwamen bij het bedrijfsverzamelgebouw Bacinol 2. Ooit was dit het fabrieks- en kantoorgebouw van F.W. Braat’s Koninklijke Stoomfabriek van Werken in Zink in andere Metalen. Bacinol was de codenaam van penicilline, waar DSM Gist in het geheim aan werkte tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het voormalige gebouw Bacinol 1 moest voor de bouw van de Spoorzone wijken. Vorig jaar keken we tijdens Open Monumentendag even binnen bij Bacinol 2 en zagen wat de kleine ondernemingen allemaal te bieden hadden.

Bacinol 2

Van Leeuwenhoekpark

We gingen de wijk in, achter het oude fabriekspand en kwamen al snel bij het terrein van het gloednieuwe Leeuwenhoekpark, dat bovenop de Spoortunnel ligt. We liepen de dijk op en wandelden over een houtsnipperpaadje. Het park wordt in fasen aangelegd en het komt te liggen tussen het toekomstige stadsgebied Nieuw Delft.

De wijk Delftzicht

Even stond ik stil bij een informatiebord. Ooit was dit de plek waar Johannes Vermeer het beroemde schilderij het Gezicht op Delft schilderde. Toen waren er nog kleine ondernemingen, slachterijen en molens in het gebied. Nu is het de woonwijk Delftzicht. We wandelden verder over het paadje en de kleine houtjes knisperden onder onze schoenen.

Leeuwenhoekpark

Poptahof-park

We wandelden de wijk Voorhof in en liepen tussen de hoge flatgebouwen. We kwamen bij het winkelcentrum de Hoven Passage. De wijk Voorhof is de dichtstbevolkte wijk van Delft en de inwoners hebben diverse culturele achtergronden. Een deel van de hoge flatgebouwen hebben plaatsgemaakt voor nieuwbouw zo ook in de wijk Poptahof waar we doorheen wandelden.

Poptahofpark

In het nieuw aangelegde Poptahofpark was een kleine rommelmarkt. Jong en oud hadden hun oude spulletjes uitgestald. We liepen een blokje om en kwamen uiteindelijk weer bij de andere kant van het park uit. Hier was een waterpark waar kinderen zich prima vermaakten.

We liepen tussen de hoge huizenblokken uit de jaren zestig heen en delen daarvan werden gerenoveerd. We moesten uitwijken voor stalen bouwhekken en overal stonden graafwerktuigen.

Wijk Voordijkshoorn

We wandelden de wijk uit en kwamen bij een drukke Provinciale weg. We moesten twee keer oversteken alvorens wij onze route konden vervolgen. Via een bruggetje kwamen we in de wijk Voordijkshoorn. Een jonge vrouw en man waren plastic aan het opruimen om de wijk schoon te houden.

Kartuizer Klooster

We zigzagden door een buurtje met laagbouw en kwamen bij een kleine gedenksteen van het voormalig Kartuizer Klooster.

Kartuizer Klooster

De gedenksteen van kunstenaar Henk Tieman staat op de plek waar ooit het kartuizerklooster “Sint Bartholomeus in Jeruzalem” stond. De resten van het oude klooster kwamen naar boven toen in 1959 graafwerkzaamheden voor een nieuwe wijk plaatsvonden. Het stond er van 1469 tot 1572 en werd verwoest tijdens de Tachtigjarige Oorlog. Het monument bestaat uit een gedenksteen en de plattegrond van het klooster.

Dorp Den Hoorn

Henry Dunant Park

We liepen door tot aan de vaart en raakten het dorp Den Hoorn, dat onder de rook van Delft ligt bijna aan. Even moest ik het pittoreske tafereeltje met een groen ophaalbruggetje op de kiek zetten.

Henry Dunant Park

We wandelden het Henry Dunant Park in, een klein park midden in een woonwijk. Even stonden we op de bemoste stapstenen van de waterplaats van het park. Ook al stond ik vrij stevig op de stenen. Ik was toch bang dat ik door de gladde stenen een nat pak zou halen.

Waterplaats Henry Dunant park

We liepen verder door de wijk en de rijtjeshuizen maakten plaats voor stadsvilla’s. We wandelden over het Polderpad met aan de ene kant huizen en aan de andere kant water. We moesten een steile hoge brug over en wandelden over een slingerend paadje tussen grasbulten door. We liepen door het Hof van Delftpark.

Polderpad

Het Buurtkippenhok en Hof van Delftpark

Na een lange brug passeerden we een dierenweide met kippen. Ik dacht dat het een kinderboerderij was. Het hek was gesloten, maar een vriendelijke meneer deed voor ons het hek open. We stonden bij het Buurtkippenhok. De vrijwilliger vertelde dat op een vroegere dierenweide het Buurtkippenhok is gestart. Er scharrelen 100 kippen, die 500 eitjes per week produceren. De medewerkers van het leer werkbedrijf Firma Van Buiten rapen de eieren, maken ze schoon en pakken ze in. Naast de broedkippen, was er ook nog een weide met bonte verzameling aan kippen. Dit waren deels weeskippen, maar ook kippen van eieren van het Nederlands Pluimvee Museum in Barneveld. De kippen kregen resten van groenten zoals paprika’s. Het kippenhok krijgt binnenkort ook bruine kippen, die bruine eieren leggen.

Het Buurtkippenhok

We bedankten de aardige meneer voor zijn uitleg en we struinden verder door het Hof van Delftpark. Er stond tal van bramen en een vader met dochter plukten de rijpe bramen. Ik deed ook een poging, maar ik bleef met mijn voet in bramentak hangen. Ik had een behoorlijke kras op mijn enkel en moest even door de pijn heen van mijn bramenavontuur.

Houten brug

We wandelden het fraaie park uit en wandelden over een lange houten brug langs nieuwe woontorens. Het was een prachtplek om te wonen zo dichtbij het park. Even wandelden we weer door een woonwijk en vlak na een tunneltje kwamen we bij het Wilhelminapark.

Brug Wilhelminapark

Wilhelminapark

Er heerste een serene rust in het park. We passeerden een stenen brug, die ik uiteraard even op de foto moest zetten. Het park dat is vernoemd naar Koningin Wilhelmina is in de jaren dertig aangelegd als werkverschaffing.

Wilhelminapark

We liepen over de slingerpaden tussen de verschillende soorten bomen. Op een bankje zaten een jongen en meisje te borduren. Ik liep even richting de grote vijver om een fraai doorkijkje te fotograferen. Aan de rand van het park zag ik het beeldhouwwerk “De fietsers” van de beeldhouwer Oswald Wenckebach. Het is een brons beeld waar een man en een vrouw tegen een fiets aanstaan. We wandelden het park uit en liepen langs jaren 30 woningen.

Delft in 't groen

Agnetapark

Bij een laan Altena zagen we huizen met erkers, dakkapellen en groen met gele deuren en gele kozijnen. We stonden aan de rand van het Agnetapark.

Aan de rand van het Agnetapark

“Het Agnetapark was de eerste arbeiderswijk in Nederland. Jacques van Marken, die in 1869 de Nederlandse Gist en Spiritusfabriek oprichtte, richtte ook de ‘NV Gemeenschappelijk Eigendom’ op voor het bouwen en verhuren van gezonde woningen. Hij verhuurde de woningen voor drie gulden per week aan de arbeiders van zijn fabriek”.

Agnetapark

Via een sluipdoor en kruipdoor paadje tussen de woningen door kwamen we bij de vijver van het park. Bij één van de huizen zagen we een minibieb, die geheel in stijl van de woningen in het geel en groen was geverfd. De fontein spoot in de vijver. Aan beide kanten van het water wierpen vissers een hengel uit.

Buurtbieb

We liepen om de vijver heen en kwamen bij het parkkantoor met de opvallende klokkentoren. Dit deel van het park is ontworpen door de architect Jan Gratema. Het andere deel met Engelse cottages is ontworpen door de architect Kerkhoff. We passeerden het ontspanningsgebouw ‘De Tent’, waar nu een restaurant in is gevestigd.

Parkkantoor

Onze wandelroute kwam langs het borstbeeld van Jacques van Marken en Agneta Matthes. Even stonden we stil bij de beelden, die waren omringd door hortensia’s.

Borstbeeld Van Marken en Matthes

Nederlandse Gist en Spiritusfabriek

We vervolgden onze route en kwamen langs de Nederlandse Gist en Spiritusfabriek. Toen we dichterbij de fabriek kwamen rook ik de sterke geur van ethanol, dat bij de productie van gist vrij komt. Voorheen kon je de fabriek nog goed op de foto zetten. Nu was er een groot hek omheen geplaatst. De wandeling ging langs de imposante watertoren in neo-renaissancestijl dat ook een rijksmonument is en kwam langs het graf van Karl-Wilhelm Naundorff, een Duitser, die meende dat hij de zoon van Lodewijk XVI was.

Koninklijke Nederlandsche Gist en Spiritusfabriek

De wandelroute ging niet naar het terrein van de voormalige Koninklijke Nederlandsche Gist- en Spiritusfabriek en het oude hoofdkantoor. Het prachtige oude hoofdkantoor is maar beperkt voor publiek open. Zo bezochten we het vorig jaar tijdens Open Monumentendag. Zie hieronder een impressie van de hal van het kantoor.

Grote Kantoor

Vlakbij het fabrieksterrein zagen we het koffiehuis “Het Kalf”. Nu lag de plek er vredig bij, maar in 2018 werd hier Karel Pronk, ook wel de ‘de Haagse Holleeder’ genoemd, geliquideerd.

Koffiehuis het Kalf

Tutein Noltheniuspark

We struinden verder door de groene parkjes van Delft. We kwamen in het Tutein Noltheniuspark. Het park is vernoemd naar de vroegere directeur van de Gist- en Spirtusfabrieken Hugo Tutein Nolthenius. Het park was in de jaren twintig zorgvuldig aangelegd voor de arbeiders van de fabrieken.

Tutein Noltheniuspark

Nu is er nog weinig te herkennen van het park van vroeger. We wandelden het kleine park uit en liepen langs het water. Een man met een hond liep ons tegemoet. Zowel de Fox terrier als de baas, die op zijn telefoon keek, gaven ons weinig sjoege. Het was heerlijk om te wandelen langs het water met het verfrissende windje.

Nieuwe Plantage

Al snel verlieten we het water en wandelden we richting de Nieuwe Plantage, een brede groenstrook tussen hoge herenhuizen. We liepen naar het imposante verzetsmonument van Gradus van Eden. Midden tussen het groen stond een bronzen beeld van een vrouw met een brandende toorts in haar hand.

Nieuwe Plantage

We wandelden het groen uit en we kwamen in het centrum van Delft. We struinden over de kleine grachten, die jammer genoeg aan beide kanten van geparkeerde auto’s waren voorzien. We liepen door kleine straten, waar een wit met rode kat heerlijk van het zonnetje genoot. Ik kon het niet laten om het langharige beestje een aaitje te geven.

Delftse kat

Doelentuin

De routemakers wilden ons alle stukjes groen van Delft laten zien en via een omweggetje kwamen we in de Doelentuin. Er heerste een oase van rust, zo in de drukke binnenstad. De bankjes waren bezet onder de monumentale bomen, die je er vindt.

Doelentuin

Oostpoort

Onze route leidde ons weer richting de grachten en we kwamen bij de Oostpoort. Meestal aanschouwden we de enig overgebleven stadspoort van de stad van een afstandje, maar nu liepen we onder de stadspoort door.

Onder de poort

Op de brug net onder de poort door, stonden veel mensen, sommige met een camera met telelens. Toen ik dichterbij kwam snapte ik waarom. In het water zwom een fuutpaar. Eén van de futen had twee kleintjes op de rug. Het was een schattig tafereel om te zien.

Fuut

Wippolder

We verlieten de drukte van de stad en kwamen in de wijk Wippolder. Aan de ene kant van de wijk bevinden zich de gebouwen van de Technische Universiteit Delft en de andere kant van de wijk vind je er woonhuizen merendeel gebouwd in de jaren vijftig en zestig. We wandelden door de straten met huizen met oranje dakpannen. Bij het Frisoplein kwamen we het borstbeeld van Hendrik Zwang tegen. Hij was sigarenmaker en medeoprichter van woningbouwvereniging “Volkshuisvestiging” en behartigde de belangen van arbeiders.

Frisoplein

We waren wel toe aan een versnapering en aan de Nassaulaan bij Cafetaria Shirley’s kochten we en ijsje en aten het buiten op in het zonnetje, dat zich steeds meer liet zien.

Begraafplaats Jaffa

We wandelden van het arbeidersgedeelte naar het TU-gedeelte van de wijk en passeerden de oudste begraafplaats van Delft, Jaffa. Het hek van de begraafplaats was dicht en konden met een druk op een groene knop door een automatisch toegangsdeur naar binnen. We maakten een kleine ronde over de rustplaats. Onder andere Jacques van Marken en Agneta Matthes liggen begraven op Jaffa.

Begraafplaats Jaffa

De Koninklijke Porceleyne Fles

Vlakbij begraafplaats Jaffa lag één van de grote toeristische trekpleisters van Delft, de Koninklijke Porceleyne Fles. Een paar jaar geleden bezochten we de aardewerkfabriek, opgericht in het jaar 1653 en internationaal bekend als Royal Delft, al eens. Zelf vind ik het altijd erg leuk om in de museumwinkel te kijken waar je oneindig veel spullen in Delfts blauw kunt kopen.

Delfts blauw

We bezochten ook even de binnentuin van het complex. We wandelden onder de bogengalerij. De Porceleyne Fles verwierf de hoofdprijs hiermee op de Wereldtentoonstelling te Parijs van 1900.

De Koninklijke Porceleyne Fles

 Wandelroute

Wil je deze gevarieerde wandeling door de groene delen van Delft ook eens lopen? Kijk hier voor de wandelroute.

Oostpoort

Volg me ook via FacebookTwitter en Instagram  

4 reacties Voeg uw reactie toe

  1. AnneMarie schreef:

    Mooie route. De foto’s zijn prachtig.

    Geliked door 1 persoon

    1. verawandelt schreef:

      Dank je AnneMarie!

      Geliked door 1 persoon

  2. Hermieneke schreef:

    Mooi zo’n wandeling door mijn stadje. Allemaal bekende plekken, maar toch net even anders door de ogen van iemand anders 😀

    Like

    1. verawandelt schreef:

      Dag Hermieke, leuk om te horen! Een prachtige plek om te wonen. Groeten Vera

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s